z-71

شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب امروز شاهد امضای نخستین تفاهم‎نامه مبتنی بر چارچوب قراردادی این شرکت بود که با کنسرسیوم پرگس امضا شد.

به گزارش پترون، پس از اجرایی شدن برجام تاکنون تفاهم‎نامه‎های متعدد و توافق‎نامه‎هایی میان شرکت ملی نفت ایران و شرکت‎های بین المللی امضا شده است و امروز (چهارشنبه، سوم آذر ماه) نخستین تفاهمنامه در چارچوب قراردادی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب میان این شرکت و کنسرسیومی بین المللی (پرگس) امضا شد. کنسرسیوم پرگس که امروز نمایندگان آن در اهواز حضور داشتند، متشکل از ١١ شرکت اروپایی، آسیایی و کانادایی است و خبرها از این حکایت دارد که تفاهم‎نامه های دیگری نیز در راه نفتخیز جنوب است.

پس از برجام هیئت‌های خارجی از نقاط مختلف دنیا در رفت و آمد به ایران برای ارزیابی فرصت‌های اقتصادی بودند و حالا ایران را با ترافیک حضور خود برای امضای تفاهمنامه و قراردادهای مختلف همراه کردند.

شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب به عنوان یکی از شرکت‌های تابعه شرکت ملی نفت ایران که عهده‌دار تولید حدود ٨٠ درصد از نفت کشور است، قرار است بر اساس چارچوب قراردادی مختص این شرکت، چهار میدان پارسی، کرنج، رگ سفید و شادگان را که مشتمل بر ٩ مخزن است، توسعه دهد. این ٩ مخزن شامل سه مخزن آسماری، پابده و خامی میدان کرنج، سه مخزن آسماری، بنگستان و خامی میدان رگ سفید، مخزن آسماری میدان پارسی و ٢ مخزن آسماری و بنگستان میدان شادگان است.

در این شیوه قراردادی، کارفرما، شرکت ملی نفت ایران و مجری طرح، شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب خواهد بود که از طرف و به نمایندگی از کارفرما (شرکت ملی نفت ایران)، راهبری طرح را عهده دار است. براساس چارچوب قراردادی مختص شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، پیمانکار شرکت یا شرکت‌های صاحب صلاحیت نفتی داخلی یا خارجی، مکلف به تامین منابع مالی مورد نیاز هستند.

چارچوب قراردادی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب مبتنی بر ٢ نوع قرارداد شامل الف- توسعه، اجرای طرح‌های ازدیاد برداشت (EOR & IOR) و بهره برداری و ب- عملیات محور (Job Based) شامل عملیات حفاری، چاه محور و یا تاسیسات سطح الارضی تعریف شده است.

بخش عمده و اساس کار شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب متمرکز بر نوع نخست قرارداد یعنی توسعه، اجرای طرح‌های ازدیاد برداشت و بهره برداری است و مذاکرات اولیه نیز در این زمینه در حال انجام است.

براساس چارچوب قراردادی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب که به تصویب هیئت مدیره شرکت ملی نفت ایران رسیده است، پیمانکار همه فعالیت‌ها و هزینه‌ها را با نظارت و راهبری مجری طرح (شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب) انجام می‎دهد و راهبری توسعه، تولید و بهره برداری از میدان یا مخزن، برآوردهای اولیه برای دستیابی به اهداف تولیدی، تدوین برنامه پایه تولید، نهایی سازی برنامه‎های مالی و عملیاتی سالانه و راهبری تیم‌های مدیریتی و فنی در حین اجرای طرح بر عهده شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب خواهد بود.

دوره اجرای طرح در قرارداد پنجساله خواهد بود و در صورت نیاز امکان تمدید آن به شرط روزآمد شدن خط سناریوی پایه قرارداد وجود دارد. بازپرداخت همه هزینه‌های مستقیم، غیرمستقیم، هزینه‌های بهره برداری و نیز پرداخت هزینه‌های تامین مالی و دستمزد پیمانکار برای اجرای طرح از محل حداکثر ۵٠ درصد از تولید نفت خام یا میعانات گازی اضافی نسبت به خط پایه تخلیه و تا ٧۵ درصد از تولید گاز طبیعی اضافی نسبت به خط پایه تخلیه و در مورد دیگر محصولات بر پایه قیمت روز فروش محصول انجام می‌شود که این بازپرداخت می‌تواند با تحویل محصول و یا عواید حاصل از فروش محصولات یاد شده انجام شود. در نهایت، خط پایه تخلیه و خط سناریوی پایه باید به تصویب شورای عالی مخازن برسد.

برای اجرای قراردادهای نوع الف که مشتمل بر توسعه، اجرای طرح‌های بهبود یا ازدیاد برداشت (EOR & IOR) و بهره برداری است، مجری طرح با انجام مطالعات مهندسی مخزن، یک طرح توسعه اولیه تهیه کرده و از شرکت‌های معتبر و صاحب صلاحیت نفتی دعوت به ارائه پیشنهاد می‌کند.

طرح توسعه ارائه شده از سوی مجری، مبنای ارزیابی طرح‌های پیشنهاد دهنده‌هاست، طرح توسعه فنی و اقتصادی نهایی بر مبنای مطالعه اولیه انجام یافته و نیز پیشنهادهای دریافتی از شرکت‌های نفتی، از سوی مجری طرح تهیه و برای تصویب به شرکت ملی نفت ایران ارسال می‌شود. بر اساس چارچوب قراردادی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، شرکت‌ها پس از بررسی به شرکت ملی نفت ایران معرفی و پس از تایید پیمانکار واجد صلاحیت، این پیمانکار زیر نظر مجری، اجرای طرح را با تامین منابع مالی موردنیاز در دستور کار قرار می دهد.

در هر قرارداد کارگروه‎های مشترک مدیریتی و فنی از نمایندگان مجری و پیمانکار تشکیل می‌شود و نظارت بر همه مراحل عملیات طرح را بر عهده داشته و افزون بر تهیه دستورالعمل‌های فنی برای انجام فعالیت‌ها و همچنین تهیه برنامه عملیاتی سالانه در چارچوب قرارداد، نسبت به واگذاری پیمان‌های دست دوم و اتخاذ تصمیم‌های فنی، مالی و حقوقی اقدام می‌شود که تائید فنی و عملیاتی تصمیم‌های کارگروه‌ها با مجری طرح خواهد بود.

تصمیم‌های مالی نیز برای افزایش و یا کاهش (کلی و یا سالانه) میزان سرمایه گذاری نسبت به طرح توسعه در چارچوب قرارداد با توافق طرفین انجام می‌شود و برنامه مالی و عملیاتی سالیانه باید به تائید شرکت ملی نفت ایران برسد.

در این چارچوب قراردادی، روش صحیح دریافت به موقع اطلاعات از مخزن، پایش همه پارامترهای مخزن و همچنین مطالعات مخزن (با نظر کارگروه مشترک فنی) در طول قرارداد با همکاری مشاوران معتبر (خارجی و داخلی) و مشارکت کامل مجری و پیمانکار با هدف اصلاح یا بهینه‌سازی برنامه‌های کنونی یا به‌کارگیری روش‌های جدید ازدیاد برداشت انجام می‌شود.

منبع: شانا

انتهای پیام/س