نصرالله رضازاده رییس هیات مدیره دو تشکل مهم در صنایع پایین دستی (تکمیلی) پتروشیمی است. تعاونی پلاستیک تهران و اتحادیه تعاونی های سراسری صنایع پایین دستی ایران.

رضازاده چندی پیش در نشستی مسایلی مطرح کرده و در سخنان خود آمار جالبی را ارائه می دهد. متن کامل سخنان رضازاده را در ادامه می خوانید:

 

گفتند ما در کشور پتروشیمی ایجاد خواهیم کرد. گفتند به شما قول می دهیم محصولات پتروشیمی را ۲۵ درصد زیر قیمت جهانی بین شما توزیع می کنیم….

با این طرز تفکر یخش عظیمی از منابع کشور را صرف ایجاد پتروشیمی هایی کردند که با توجه به اصل ۴۴ اکنون به بخش خصوصی منتقل شده است. البته خصوصی نه. شبه خصوصی.

الان انتظار پتروشیمی ها این است که بالای ۳۰ درصد قیمت جهانی از مصرف کنندگان داخلی بابت فروش مواد اولیه پول بگیرند.

طبق آمار وزارت صنعت، .معدن و تجارت و سوابق این وزارت خانه ۱۶ میلیون تن پروانه برای صنایع پایین دستی صادر شده است. یعنی با وعده هایی که داده شد ۱۶ میلیون تن ظرفیت برای تولید ایجاد شد.

طبق آمار اتحادیه ی سراسری تامین نیاز صنعت پلاستیک در سال ۱۳۸۸، یک میلیون و هفتصد و شصت هزار تن مواد پلیمری مصرف شده است. تولید کشور در سال ۱۳۹۲ به ۳ میلیون ۶۵۰ هزار تن افزایش پیدا کرده است.

یعنی یک پنجم ظرفیتی که در کشور ایجاد شده است. در واقع چهار پنجم ظرفیت ایجاد شده هنوز خالیست.

 

کشور چین سه دهه از شرایط قبلی خود خارج شده است. آنها ۲۵ میلیون تن ظرفیت ایجاد کرده اند و محصولات خود را به تمام دنیا صادر می کنند.

این اتفاق چه جوری افتاده است؟ دولت نظارت دارد، راهنمایی و هدایت می کنند.

کالاهایی که صادرکنندگان چینی به ایران صادر می کنند از جایزه ی صادراتی ۱۵ درصد استفاده می کنند.اگر بخواهند همین کالایی که به ایران می آید به عراق صادرکنند ۷ درصد جایزه صادراتی می گیرند. اگر همین کالا را بخواهند به آلمان صادرکنند، سه درصد جایزه صادراتی می گیرند.

برای اینکه صنایع پلاستیک ایران را نابود کنند ۱۵ درصد جایزه می دهند و صنایع پلاستیک آلمان که از بین رفته و از بین برده اند ۳ درصد، چون دیگر نیازی به آن ندارند.

۱۶ میلیون تن سرمایه ی ایجاد شده داریم که نیازی به سرمایه گذاری ندارد. ما باید فعال این واحدها را فعال کنیم. هر یک میلیون تن ۲۰۰ هزار شغل پایدار در کشور ایجاد می شود.

یعنی دو میلیون و ۴۰۰ هزار نفر با یک تصمیم درست می توانند در کشور فعال شوند.

چه دستی در کار است که نمی گذارد چنین اتفاقی بیافتد.

طبیعی ست وقتی مواد پتروشیمی را ۳۰ درصد بالاتر از قیمت جهانی به تولیدکننده داخلی می دهند و به ناحق مالیات می گیرن. تولید کننده چه جور محصول خود را صادرکنند.

چطور محصول خود را در بازار عرضه کند و با کالای چینی رقابت کنند. چه جور؟

 

من آماری به شما ارائه می دهم که مربوط به ذوب مواد پلیمری می شود. این مقداری که می گویم هر سال تبدیل به محصول شده است:

 

سال ۱۳۸۸: یک میلیون و ۷۶۵ هزار و ۱۱۲ تن

سال ۱۳۸۹: دو میلیون و ۶۴۳ هزار ۶۵۹ تن

سال ۱۳۹۰: دو میلیون و ۸۴۸ هزار ۸۸۹ تن

سال ۱۳۹۱: سه میلیون و ۳۶۷ هزار و ۳۴۳ تن

سال ۱۳۹۲: سه میلیون و ۵۴۱ میلیون و  ۶۸۷ تن

 

در زمانی این رشد به وجود آمده که تصمیمات ناصحیح گرفته می شده و کشور تحریم بوده است. این رشد به دلیل مشارکت بخش خصوصی با دولت بوده است. ما در کارگروه تنظیم بازار در دولت قبلی مشارکت داشتیم.

 

سال گذشته آقای خسروتاج (قائم مقام وزیر) تصمیم ناصحیحی می گیرد که از ماه مرداد فروش محصولات پتروشیمی (پلیمری)  با ارز آزاد انجام شود. ادعا می کنند که می خواهند بازار را متعادل کنند.

سووال ما این است که پتروشیمی ها خوراک خود را با ارز آزاد می گیرند؟ آیا آن چیزی که می گیرند برای ملت نیست؟

سال ۱۳۹۳ تولید ۷ درصد افت داشته است.

سال ۱۳۹۳: سه میلیون و ۲۸۹ هزار ۸۷۲ تن صنایع پایین دستی تولید داشته است.

شش ماه ۱۳۹۴، ۲۶ درصد کاهش داشته ایم:

با روی کار آمدن دولت تدبیر و امید، امیدی در دل مردم ایجاد شد اما تصمیمات تیم اقتصادی دولت کارشناسی نبوده است. می گویند بازار را متعادل کرده ایم اما سر تولیدکننده ها را بریدند.

منبع:(+)